Bıktım artık... Hayattan soğudum. Beklentilerim küçük şeyler olasada hiç gerçekleşmedi... Ben aşk konusunda çok şanssızım. Ben ağlayamam, ben herkesin içinde içimdeki kanayan yarama hüngür hüngür ağlayamam... Ben... Lanet olasıca ben onları umursamam aslında. Benim için mühim olan hep mutluluktu. 5 yaşına kadar hep oyuncaklarımla oynardım. Hep logolardan evler yapardım. Aşktan haberim yoktu. Tek üzüldüğüm şey o bebeğin benim olmamasıydı yada sonra alınacak olan bir oyuncağı beklemekti. Ben ne zaman aşkı tattıysam işte o zaman çocukça masum hayallerim acıya bulandı. İçimdeki çocuk kahkahaları kesti hep ağlamaya başladı. Onu çok kısa süreli susturabildim ben. Mutlu edemediğim günler içimdeki acıya yandım. Kalbim her acıdan sonra varlığını hissettirdi bana. "o kadar üstüme gelme" diye haber yolladı. Her defasında kalbim acıdığında varlığını hissederim ben. Ve üzülmemek isterim. Anlıyorsunuz ya. Doğru dürüst üzülemem bile ben. Neden diye soracaksanız sebep kalbim... Bazen bir acıyla kalkarım sabahları... Ne mi acıtan? Kalbim... Çok üstüne gittim bu yaşıma kadar. O da yoruldu bazen hasta olduğumdan endişeleniyorum. Ama umurumda değil. Ölmekten korkmuyorum ben. Ölürken sevgilimin yanımda olmamasından korkarım. Elimi tutmamasından korkarım. Ama bilirimki ben ölsemde o hayatına devam edecek. Ve öyle olmasını dilerim. Üzmekten nefret ediyorum onu. Biraz mutlu olmak uğruna beklentilerimi dile getirsemde aldığım cevaplar dudaklarımı susturur gözlerimi ağlatır... Mutsuzum diyemem çünkü o beni bilir ben hep mutsuzumdur. Tek dileğim var Allahtan bilmem olurmu ama... Onun yanında ölmek istiyorum. O zaman ölmek benim için çok korkunç birşey olmayacak. En çok neye üzülürüm bilirmisiniz? Hiç doya doya aşık olamadım. Doğru düzgün yaşayamadım. Acelem olmamasına karşın koşamadım. Benim hep acelem vardı ondan koştum o yollarda. Şimdi tek istediğim koşabilmek caddelerde sokaklarda... Sonbahar ya hani, yaprakların üstünde oturmak isterim şimdi toprakta. Bilirim birgün toprağın altında olacağım ama biraz daha oyalanmalıydım üstünde... Gülüşlerim soldu. Gözlerim acıyla bakıyor hayata... Acı tarafları daha ağır basıyor. Hak etmeyenler mutlu bu dünyada. Kimde var ise para o hep gülüyor...

 Nerde hata yaptım bilsem... Aslında tek istediğim doğmamaktı... Gerçektende kundak bezimle kefenim neden aynı? Doğarken ölüm kollarımızdaymış meğer. Azrail pusuda bekliyormuş. Sürekli aslında onun için 1 dakkika olan ömrümüzün bitmesi dileğiyle saatine bakıyormuş. Bana karamsarsın dediler. Evet. Diğer insanlardan farklı olarak kandırmıyorum kendimi. Herkeste pembe gözlük var zaten. Bırakında ben gerçekleri görmenin mutsuzluğunu yaşayayım. Diyeceksiniz ki o kadarmı kötü bir hayatın var? Hayır çok güzel bir hayatım var. Babam ve annem hayatta ve beni çok seviyorlar. Bir dediğimi iki etmiyorlar. Dövmüyorlar sövmüyorlar. Onlara herşeyimi anlatıyorum çok anlayışlı insanlar. Annem tüm sevgililerimi bilir akıl verir. Ve çok tatlı iyi kalpli bir sevgilim var. Benim her türlü kaprislerime katlanır. Şakacıdır günden güne tek bir hakaret duymadım ondan. Gözlerinden anlıyorum sever beni...

 Ne güzelde anlattım değil mi? Evet ama birde madalyonun öteki tarafı var işte. Alt temel sağlam değil. Ailemi anlatmak istemem ama sevgili derdi bana yetiyor zaten. Ne mi yaptı mesela? Aldattı. Öteki sevgilim ilk aşkım en iyi arkadaşımla çıktı. Ötekisi ise çok uzaktaydı. Beni sever gibi görünmüştü başta sonradan anladım ki göz boyamaymış Onların ikisinide dinleseniz bana kızarsınız neden yalan söylüyorsun diye. O derece güzel rol yaparlar. Şimdiki sevgilim doğru düzgün ilk ve son. Ayrıldığımız zaman yalnızlık içerisinde herkese sevgilim var benim yaklaşmayın diyerek yığlışıklardan uzak yaşamak istiyorum. Bazı insanlar sizi yüceltmek için hep bir köşede beklerler. Bir göz kırpışınızda ezberledikleri sözcükleri sıralarlar size. Siz gerçekleri isterken onlar gözünüze gözünüze sokar sahte yaşamı. Çünkü sevgileride yalandır onların. Aşkları lafta kalır. Siz onlara defolmasını söylediğinizde gurursuzluk derecesinde yalvarırlar. Ama sevmezsiniz. Bunuda söylersiniz. Başınızdan gitmezler. Azıcık gurur taşıyan ise size hakaretler yağdırıp "zaten hiç sevmediğini" söylerler. Umursamam mesela ben. Yediğim kazıklara gülerim daima. Çünkü komiktir benim için. Tuhaftır. Ama şimdi gülemiyorum. Güzel bir ilişkim var korkuyorum. Artık kazık yemek istemiyorum. Beni aldatmasını istemiyorum bir daha. Çok acı çekiyorum. Başka bir kıza bana söylediklerini söylemesine dayanamam. Onunda sevgisinin yalan olmasına katlanamam. Birde seviyorum ya üstüne üstlük. Daha da koyuyor bana. Bu yazdıklarımın içtenliğini veda edince anlayacaklar dünyaya. Çok geç olacak. Kalbim sağlam değil. Boyundan büyük yük taşıdı. Bir lafta parçalanacak... İşte ölümüm o zaman olacak...