böyle bitmesine izin verirmiyim sanıyorsun
gözlerim hala kurumamış beklerken seni...
umudumu kesmem beklerim dönmeni
fakat yaşamak kolaymı sanıyorsun
sensizliği bir ben biliyorum

kader işte kapkaranlık bazen...
bazende seni bana verebilecek kadar güzel...
kader işte bir o kadar zalim
seni alabilecek kadar ellerimden

yüreğim atıyormu hala öldüm aslında
sen gittin ya hayatımı aldın adeta
ufacık birşeydi halbuki istediğim
mutlu olmaktı senden beklemendi biriciğim

beklemedin uçurum soktun araya
öyle derin ki içim ürperdi
atlayabilirmiydim karşıya acaba
düşsem ne olurdu bitermiydim

bir süre görüşmeyelim
ne demek bitanem ne demek görüşmeyelim
aşkın bana hayat veriyorken
sen beni yaşam kaynağımdan çektin aldın
ne demek görüşmeyelim bitanem

yüreğim her saniye adını söylüyorken
ne demek gitmek ne demek bittirmek
ne kadar kızgın olursan ol
bırakma beni bitanem olmasın gitmek...

Bir şarkı düşün...
Her notası yalnızlık kokan bir şarkı...
Bir şiir düşün yalnızlık üzerine yazılmış...
Bir insan düşün yalnızlıktan kalbi burkulmuş...
Birini severmiş o yalnız kişi
O gittiğinden beri yalnızmış...
Ayrıldıklarından bu yana yalnızmış...
Yalnızlık şarkıları dinler, yalnızlık şiirleri yazarmış...
Yalnızmış yalnızmış eski sevgilisinin yokluğu bile onun değilmiş artık
Gözünün önünde ne yaptığını görüyor üzülüyormuş...
Bu işkence bitsin istiyormuş...
İşte o yalnız kız benim...
Hep bana geri dön demeni istedim...
Hep bir "yeniden" sözünü bekledim...
Deseydin eğer...
Seve seve "döndüm" diyecektim sana...
Hiç naz yapmadan...
Hiç bir şart koşmadan...
Ama demedin...
Halinden memnun gözüküyordun
Ve ben artık senin için bir arkadaştım...
Ne arkadaşlıktan biraz fazlası ne de bir eksiği
Sadece arkadaş... o kadar
Ellerim üşüdüğünde ısıtan o ellerin yok artık
Artık "biz" yok.
Bir ben varım birde sen ve o...
Ah ne kadar acı bir durum
İşte böyle cezasını çekiyorum
Batacası gururumun!!

hançer gibi battımı kalbine
karanlığın içinde otururken yalnızlık
içinden koptumu fırtınalar ve çığlıkların
duyan oldumu feryadını

ay ışığı altında mı düşündün acılarını
ona bakıp hayat diye mırıldanarak...
hayat kanattımı kapanmış yaranı
yerden yere ruhunu vurarak

dışa vurmak istedin mi hiç karanlığını
şiirlerinle resimlerinle yada yazılarınla
anlayan oldumu yaptıklarını
paylaşmak istedilermi yalnızlığını

duydun mu derinden bir ses
ölüm diye fısıldıyor kulağına
dedin mi ölümde ne demek
mutlu olacakmıyım ona ulaştığımda

ölüm ve hayat çizgisi arasında
kaldın mı hiç duraklayıp
uyurken gördüğün kabuslarından bıkıp
sabahladınmı uyanık yatıp

hayat bu kadar kötü olmamalı
ama kötü işte bende onun eseriyim
onun eserleri ise ne yapmalı
dışa mı vurmalı karanlığını...

yada sessizce sakince
yaşamalımı derdini
yada diğer insanların
anlamasını mı beklemeli
içindeki korkunç yalnızlığı...

aşkın acısını ta yüreğinde hissetmediysen
ayrılık yaşayıpta ağlamayı istemediysen
gurursuz diyecekler diye çekindiysen,
gerçekten sevmedin...

uyurken rüyalarında görmediysen yüzünü
öpmediysen hayallerinde yeniden
belli etmemeye çalışıyorsan üzüldüğünü
gerçekten sevmedin...

yalnız kaldığında gözlerin dalmıyorsa
uzaklara
hayali gözlerinin önüne gelmiyorsa
gülüşü canlanmıyorsa
gerçekten sevmedin...

hadi yeniden beraber olalım dese
sırf gurur yüzünden hayır dersen
o da üzülse ve gidiyorum o zaman dese
umursamasan gururuna yenik düşüp
gerçekten sevmedin...

 öteki maili okumadan bunuda atayım dedim. yüreğim ağrıyor. çok ama çok yorgunum. kimseyi görmek istemiyorum. halsizim hastayım zaten. ağlamak istemiyorum. ölmek istiyorum. kimse inanmıyor. uzaktan birini nasıl bu kadar sevebilirsin diyorlar. ben bile kendimi anlamıyorum ki onlar anlasın. yalan herşey yalan. başka birisi falan bulmaya çalışmadım. unuturmak istedim beni. ama kolyeni takıyorum dedin. emin ol künyen bende olsaydı, her daim takacaktım onu. ama olmadı...
sana hiç dokunamadığım gibi sana ait olan bir şeyede dokunamadım. çok özlüyorum seni. yüzünü. gülüşünü. güzel dişlim benim.
böyle mailler ile unutamayız birbirimizi. seni çok seviyorum. ve yemin ederim ki kimseyi sevmeyeceğim. bu sene koleje gidiyorum. bilgi kolejine... çok çalışmam lazım. aklımı derslere vercem. lise 2 de dershaneye gidicem 3 te 4 te kız arkadaşlarla takılırım. Ama yeni birisine kalbim kapalı.sen bu kadar uzaktan hem mutlu hem mutsuz edebiliyorsan beni, yanımda ki hayli hayli mutsuz eder.
doğum gününü şimdi den kutluyorum aşkım. iyi ki doğdun. sana bir hediye göndercektim. ama olmadı...
biriciğimsin benim. gitsende hep kalbimdesin. fotonu yaptırmıştım. o fotoğrafınla uyuyorum. hani yeşil bir koltuğa oturmuşsun ya işte o foto.
beni seviyormusun diyorum fotona.
öylece bakıyor.
allaha emanet ol.
seni çok sevdim. artık mail atmıyorum bu son mailim.
her şey için teşekkürler bebeğim.
o dudaklarından öpemedim belki ama...
neyse kendine iyi bak istanbula gelirsen ara. gelirim hemen.

TANRININ EN GÖSTERİŞLİ HEDİYESİSİN SEN BİRİCİĞİM

kendine iyi bak...

gecenin bu saatinde (saat 3:20) birden bloga yazma isteği duydum. Hayat ne kadar acımasız şöyle bir düşündümde...

sevgilinle her kavgada yüreğinden bir parça kopuyor. Her hakaretten sonra ölüyor duyguların... alışıyorsun ağlamaya...

gülerken bile bir maske taktığını biliyorsun aslında...

hiç dokunmadım ellerine... çok uzakta bu şehirden... istanbuldan uzakta...

ama ben her daim yanımda olacağını biliyorum. her zaman yanımda duruyor hayali...

ellerim ellerinde oluyor gülümseyişi bile net....

hayal bile olsa bana çok gerçek geliyor...

çok seviyorum gururumu hiçe sayıyorum. o başı asla yere eğilmeyen kız şimdi çok farklı

1 insan uğruna 1 kişi uğruna hiç görmediği biri uğruna göz yaşları eksik olmadı gözünde...

eli eline değmedi fakat o kadar çok seviyor ki uzakta olması önemli değil.

kalben hep yanına olduğunu biliyor sevgilisinin.

işte gecenin bu saatinde bunları düşünüyorum şu an...

sevdikten sonra kimseyi görmüyor insan...

aşk geçici bir heycan fakat sevgi her daim yürekte.

sevildikce sevdikce daha mutlu oluyor insan.

ne yapsam ne etsem 1 seneyi geçen bu ilişkiyi kesin anlamda bitiremedim.

ayrılınca her dinlediğim şarkıda onu her izlediğim filmde onu gördüm. her baktığım gözler onun ki oldu.

gülüşü hep aklımdaydı hayallerimde hep gülerdi her güldüğünde ben tebessüm ederdim.

onu o kadar çok severdim ki kelimeler ile gerçek anlamda anlatılamazdı.

her ayrılışımızda kolunu çakmakla yakmış bunu bana yeni söyledi.

çok üzüldüm. çok fena oldum çünkü onun saçının bir teline zarar gelse dayanamazdım.

onu çok seviyordum fakat herşey yine aynı olacağını bilerek tekrar başlamak bile beni mutlu eder oldu.

o olsun başkası umurumda olmazdı.

sadece bir oyundan tanışmıştık. herhangi bir tanışma içerisinde değildik aslında öylesine takılırken...

duygular fazlasıyla yoğunlaştı.

sanal aşklara hep gülerdim... "ben asla sanal aşkla uğraşmam" derdim...

büyük konuşmamak lazımmış.

sanaldan aşk varmış...

"bitti..."
bu laf ne kadar çok koydu bana...
içim... içim parçalanıyordu o an...
bitti... bitti...
her defasında kulaklarımda 4 e 5 e 6 ya katlanarak çoğalıyordu beynimde...
bitti...
ne kadar kolaydır söylemek. ne kadar kolaydır sevmeyen için unutmak...
ama ya seven? hayatının en kara günlerini yaşar o "bitti" sözcüğünden sonra...
kaldım... duyduğumda o sözcüğü... gözlerim ağlamıyor dudaklarım kıpırdamıyordu sesim çıkmıyordu adeta taş kesilmiştim...
kalbimin birden soğuduğunu ve boğazıma birşeyler düğümlendiğini hissettim...
deliler gibi ağlamak istiyordum... kalbimi ruhumu herşeyi parçalamak atmak onlardan kurtulmak istiyordum.
sevdiğim için kendime çok kızıyordum.
hani bir daha kanmayacaktım?
hani bir daha sevmeyecektim?
hani ayrılık olunca ağlamayacaktım ben?
hani giden giderdi olsundu...
olmuyordu işte... gerçekten seviyorsan olmuyordu.
çok zor o "bitti" sözcüğünü kabullenmek. "hayır bitemez" diye bağırsamda ancak içimden...
"gitme" diyebilmek ağlamak sarılmak ve yalvarmak sebep sormak isterdim...
ama bana yakışırmıydı gururluydum ben!
batacası gururum...
neye faydan oldu?
ne acımı dindirdiğin var ne gideni geri getirdiğin...
ama kimse bilmeyecek yine ağladığımı neler hissettiğimi.
Sen beni hep yıkılmaz bir kale bildin bitanem. Ama değilim işte değilim.
bende yıkılırım bende ağlarım bende ölürüm sensiz geçen her günümde.
affet beni desen dönecektim sana sarılacaktım sımsıkı içime çektiğim kokunu hissedecek mutlu olacak ve tüm o olanlardan sonra bir rahatlamayla ağlayacaktım hüngür hüngür...
"bak ne oldu sen gidince" diye itiraf edecektim yaşadıklarımı ama
"bitti..."
"bitti..."
beynimde 2 ye 3 e 4 e 5 e katlanarak büyüyor bu kelime...
geçmeyecek yüreğimdeki ateş sönmeyecek... sana duyduğum nefretle beraber...
beni terk etmezdin hani ben senin aşkındım birtanendim meleğindim...
yalan!
insafsız olduğun kadarda yalancıymışsın.
ağlasamda bu göz yaşlarımı saklarım senden...
onca yalanından onca yaptıklarından sonra...
ölsemde gel demem sana...
çünkü "bitti..."
"bitti..."

Not: alıntı değil ben yazdım fakat başka bir yere yayımlayacaksanız lütfen alıntıdır deyin teşekkürler...