Sevgilim dediğim lanet olasıca herif dönmedi hala... Sahi son mu bu yoksa? Aslında öyle çok ayrıldık ki biz, ayrılma hakkımız bitti sanıyordum. Ama bitmemiş anlaşılan. Keşke geri gelsede beni yine azarlasa. Seviyorum hala anlamadım bu nasıl iş... Hayatla boğuşurken bir desteğim vardı benim daima. Bir başka destek var şimdi... Bilmem bu ne derece iyi? Zaman dediğimiz sarkaçlı saat tatmin edecek bizi. Bir yazıda okumuştum. "zaman en iyi öğretmendir, ama ne yazık ki tüm öğrencilerini öldürür" diyordu. şöyle bir düşündümde, zamana yenilmeye değmez bence. Daima yarış içerisindeyim ben. Hep aynı çizgide olmaya çalışıyorum zamanla. Hani kaplumbağ ve tavşan yarışı vardır ya masallarda, aynen öyle bir yarış bizim ki... Onun benimle alay etme maksadıyla uyumasını bekliyorum belki... ben sabırla yürüyorum. Biliyorum ki her yarış eninde sonunda biter ve hak eden kazanır. Ama bu hayat kurtlar sofrasıdır. Seni kandırmaya çalışan "dost maskeli düşmanların" olacaktır elbet.

 Şimdi sen varsın ve sen hep yanımda olacakmısın? Belkide sende bıkacaksın günün birinde... Sende gideceksin sessizce... sahte bir acımayla veda edeceksin bana. Ama unutma son gülen iyi güler demiş atalarımız. o sözlerini yabana atma.

(bu yazı 1.5 sene önce yazılmıştı)